Prizden Kopamıyoruz!

0
58
Görüntüleme

Günümüz teknolojisinin gelişmesiyle hepimizin elinde en az bir telefon evinde bir bilgisayar yada tablet mevcut. Hepimiz işlerimizi bilgisayar yada akıllı telefonlardan halledebiliyoruz. Tamamen rahat bir şekilde hayatımızı sürdürebiliyoruz. Teknoloji bize sözde rahatlık getirdi.

Tabikide rahatlık getirecek. Oturduğumuz yerden yemeğimiz geliyor, alışveriş yaptığımız ürünler geliyor. Tamamen teknoloji odaklı bir hayatımız oluyor. Eee bu durum utanmasak bile tuvaleti ayağımıza getirecek.

 

Sürekli bizimde kullandığımız birşey hatta gelir kaynağımız tamamen teknoloji odaklı. Çünkü insanlar o kadar rahatına düşkün ve üşengeç ki bu da bizim gibiler için birer gelir kaynağı oluşturabiliyor. Birgün Karşıyaka’dan Alsancağa doğru gitmek için izbana biniyorsun. Adamın teki telinde telefon, telefondan oyun oynuyor, yaşlı teyzemiz haberleri takip ediyor, orta yaştaki ablalarımız tanıdıkları ne yemiş ne s*çmış nereleri gezmiş onları takip ediyor.. Hele bide 16lık gençlerimiz var ya… Onların hayat ile bağları kopmuş. Tak kulaklığı, aç son ses müziği, gir instagrama tumblr a dolan falan. O kadar bağımlı olmuşuz ki teknolojiye o kadar kaptırmışız ki kendimiz,, yanımızdaki insan ile iki cümle sohbet edecek kelimeler kaybolmuş.

 

Geçenlerde yine izbanda bi amca ile konuşuyoruz laf lafı açtı. Adam diyor ki “önceden hergün aynı otobüste gördüğün insanların yüzünü bilirdik, adını sanına kadar bilirdik. Konuşarak yolculuk. Hatta o yol hemen bitiverirdi. Şimdi hergün aynı insanları görüyorum karşımda. yüzleri bitkin, hayattan sıkılmış, yol bitsin diye dört gözle bekleyenler var” diyor. Adam haklı. O kadar çok teknolojiye kapıyoruz ki eskiler şimdiki nesil için çok üzgün.

 

Kendimizi prize bağlayıp orada yaşamaya kendimizi mahkum ediyoruz. İzmir’in için söyleyemem ama iş için İstanbul gibi başka büyük semtlere gittiğimde zorlanıyorum. Navigasyon yerine birine adres soramıyosun. Adam yüzünü telefondan kaldırıp sana tarif edemiyo sonra mesajı eksik gider.  Öyle büyük şehirlerde sokakta çocuk sesi az. Her her araba sesi. Çocukları sokağa çıkarmayan şeylerden biriside internet oyunları. Para kazanma uğruna geliştirilen oyunlar ile üşengeç bir nesil yetiştiriliyor haberimiz yok.

 

Lafı fazla uzatmaya da gerek yok. Teknolojiye bağımlılaşıyoruz. Prize bağlı yaşamlar sunuyoruz kendimize. Sevgiliyi bile dışarıda değil sanal ortamlarda arıyoruz. İki sohbet için chat sitelerine girme isteği bile oluşuyor bazı insanlarda.

 

Teknolojiyi az da olsa biraz kendinizden uzak tutun, arkadaşlarınızla sohbet ederken bir yere bırakın, sevgilinizleyken kapatın (birşeyler gizliyorsun güvensizliğine dikkat!). Biraz prizden uzak durun. Tabi Priz’den uzak durun derken bizim den değil canım =). Hayatın tadını çıkarın. Doğa ile iç içe olun. Hadi kalın sağlıcakla…

(Visited 9 times, 1 visits today)